غلام محمد زارع

 

ارمان نیک وچهره های بدنام

 

 

سه دهه میشود افغانستان در گرو این لیست سیاه با اضافه چند بدنام دیگر دست وپا می زند . همین ها از آغاز الی امروز در جنگ های تنظیمی ، ویرانی های کشور ، کشتار هزاران انسان بی گناه ، چپاول دارایی های عامه و دست برد به کمک های جهانی به مردم افغانستان ، تجاوز به عزت و ناموس انسان های مظلوم ، جاسوسی به بیگانه و وطنفروشی و ده ها بدنامی دیگر شریک اند . انهایکه تا کنون هم در جنگ های قومی وقبیله وی دخیل اند  . انهایکه تا کنون نتوانسته اند با خود جور ایند چگونه میتوانند با دیگران کنار ایند ؟ انهایکه تا کنون نتوانسته اند با همدیگر مصالحه کنند ، چگونه میتوانند با طالب که چهره زشت تر ، کریه تر و سیاه تر و در جاسوسی و بیگانه پرستی دست بالا دارد ، مصالحه کنند ؟ این چهره های انقدر ننگین و الوده و سیاه کار اند که افغان بودن شان مایه ای شرم و سرافگنده گی است .

تامین صلح واقعی در کشور نه تنها به افراد دلسوز ، وطندوست ، خردمند و ملی نیاز دارد که وابسته به منافع ملی کشور بوده و در راه براورده شدن این منافع ، عاقلانه و با روحیه ای از خود گذری عمل نمایند بلکه به یک پروگرام مدون ، جامع و همه شمول نیزضرورت دارد .

 

روشنفکران و تحصیل دیده های ما یا منافع خود را در وجود این مهره های سیاه وبدنام یافته و در زیر ریش طالب و مجاهد پناه برده ویا مشغول تحقیر ، تخریب و متفرق ساختن انهای اند که به زحمت توانسته اند دور هم جمع شوند و صدای روشنفکران ترقی پسند را بلند نمایند . حضور در معادلات سیاسی بزرگ نیازمند صدای واحد ، یک پارچگی سیاسی ، برنامه و طرز تفکر امروزی میباشد .

حزب وطن با داشتن تجربه غنی از مصالحه ملی و اموزه ها و برداشت های علمی و واقعبینانه از مصالحه و اشتی ملی می تواند در این پروسه نقش بزرگ و سازنده داشته باشد . درطرح پیشنهادی شورای سراسری حزب وطن که مجمع عمومی ان در ۵ میزان ۱۳۹۱ در کابل تدویر گردیده ، پیرامون برنامه ملی استقرار صلح در جمهوری اسلامی افغانستان امده است : برای سازماندهی اگاهانه ای گذار از جنگ به صلح ، قبل از همه لازم و ضروری است تا جنگ جاری ، هم چنان علل و عوامل داخلی ، منطقوی و جهانی ان تثبیت و تعریف شده ، سازماندهنده گان اصلی دوطرف ــ یا طرف های ان ، افزار و عوامل بکار گیری انان در این جنگ و دلایل بکارگیری این افزار به وسیله انان ، تشخیص و جایگاه «‌دولت جمهوری اسلامی افغانستان » و سایر ساختار های سیاسی و اجتماعی در این جنگ و در پروسه گذار از جنگ به صلح تصریح گردد .

بررسی عینی علل و عوامل داخلی ، منطقوی و جهانی ، جنگ جاری در کشور و طرف های در گیر دران و دلایل برافروخته نگهداشتن ان ، ما را به رسیدن به صلح و تشخیص منافع طرف های متخاصم کمک کرده و پروسه مصالحه را کوتاه ، سریع واسان میسازد . برای تدوین پروگرام مصالحه ملی ،  تسریع پروسه قطع جنگ ، تامین اتش بس ، اغاز گفتگو های صلح ، زمینه سازی برای گذار از جنگ به صلح ، اعتماد سازی متقابل ، ایجاد مکانیزم های ملکی سازی و اموزش های مسلکی ، ایجاد  و احیایی موسسات بهداشتی و معالجوی روانی ، سازماندهی نشست وبرخاست ها میان  گروپ های مختلف جامعه و اشنایی با زنده گی مدنی و معاصر فعلی ، پیش شرطه های تامین صلح در کشور میباشند که دولت و سازمان ها و ساختار های ملی خارج از حاکمیت قبلآ روی ان کار کرده و اماده گی های لازم را برای تسریع پروسه مصالحه ملی اتخاذ نمایند . 

  صلح تنها ختم جنگ ، متارکه و اتش بس نیست . زور ازمای های سیاسی ، بی عدالتی های اقتصادی ، کشمکش های اجتماعی ، نابرابری های فرهنگی ، پامال سازی حقوق و ازادی های شهروندی ، نابرابری های ملی ، قصاوت و بی رحمی و انواع خشونت های دیگر صلح را در جامعه متزلزل و نا پایدار میگرداند . برای تامین صلح واقعی نه تنها باید جنگ ختم شود ، بلکه افراد مسلح غیر مسوول ( چه مجاهد وچه طالب ) خلع سلاح شده به زنده گی ملکی برگردانده شوند . در غیر ان مردم همیشه گروگان باند گروپ های مجاهد ـ طالب مانده و صلح به شکل واقعی و کلی ان تطبیق نمیشود . در این حالت عدالت اجتماعی تامین نشده و زمینه های باز سازی و نوسازی زیر بنا های جامعه فراهم نگردیده ، تطبیق قانون و حراست از ان به شکل عادلانه عملی نمیگردد .

 

با درد و افسوس که ترکیب پیشنهادی شورای عالی مصالحه هیچ گاه نمیتواند برای این معضل بزرگ ملی راه حل که در ان منافع کشوربراورده باشد پیدا نموده و مفاد قانون اساسی را حفظ ، حقوق و ازادی های اساسی شهروندان را تامین و از دموکراسی و دست اورده های دموکراتیک دو دهه اخیر حمایت و پاسبانی نماید . 

انچه مایه ای تاسف و دلسردی میگردد اینکه نه دولت با ترکیب معیوب و بی اعتبارش و نه هم طالب با ساختار قرون وسطی و امارت اسلامی اش ، هیچ کدام اماده و علاقمند تامین صلح دایمی در کشور نبوده و پروگرام راهبردی تنظیم شده ندارند . 

غرب و همسایه های ازمند ما بنابر دلایل متعدد به تحکیم صلح در افغانستان و پایان جنگ و خشونت علاقمند نیستند . پاکستان به حضور یک افغانستان قوی در همسایه گی خود رشک میبرد و در تلاش است که ارامش در کشور ما تامین نشود . هر چند ایران در ظاهر از دولت مرکزی حمایت میکند ولی زدوبند های با باند گروپ های جهادگر قبلی که وابسته به این کشور اند و هم چنان طالبان دارد . چین حریف ستراتیزیک امریکا در منطقه بوده و در رقابت های جهانی تهدید بزرگ برای این کشور به حساب میرود .روسیه که بار دیگر قد برافراشته است حاضر نیست در معادلات جهانی نادیده گرفته شود . این کشور با تامین منابع مالی ، سلاح و مهمات جنگی و حمایت سیاسی یک بخش از طلبه های وحشی را زیر حمایت خود اورده است . ذخایر بزرگ گاز و نفت اسیایی میانه که هنوز روسیه انرا ساحه نفوذ خود میداند ، دلیل دیگریست که بر حضور دایمی امریکا درافغانستان تاکید می نماید . امریکا حاضر نیست افغانستان را که چهار راه اسیا میباشد به این زودی ها رها کند . سروصدا های خروج عساکر امریکایی تبلیغات انتخاباتی بوده در وضعیت عمومی در کشور تاثیر چندان ندارد . خروج چند هزار سرباز امریکایی از کشور به هیچ صورت به معنی ترک افغانستان توسط امریکا نمیباشد .

 

03.09.2020

 

 

 مضامین  تحلیل ها و مقالات محترم

فقیر محمد ودان

کمیته مشترک تفاهم اعضای حزب وطن

چپاول دارایی های مردم توسط زورمندان ، جنگ سالاران و مفسدین داخل حاکمیت

گرامیداشت از پانزدهمین سال شهادت داکتر نجیب الله

متن کامل توفقنامه تشکیل حکومت وحدت ملی در افغانستان

 متن کامل پیمان امنیتی کابل ــ واشنگتن

فهرست دارایی های زمامداران افغانستان تا سال ۲۰۱۵

مقالات  ، مضامین ، عکس ها و ویدیو کلیپ ها در مورد زنان افغانستان

رویداد های داخلی و خارجی

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Rahema نشر مجدد مضامین این صفحه با ذکر منبع مجاز است