غلام محمد زارع

 

« ایجاد جبهه واحد ضد جنگ »

 

 

من این عنوان را از مضمون محترم محمد ولی تحت نام « چه میتوان کرد؟ » گرفته ام .

جنگ و ویرانی در کشور با اعلان جهاد نا مقدس به حمایت مالی و تسلیحاتی امریکا وغرب و پشتیبانی کشور های منفور منطقه  و اسلامی زیر نام « اسلام در خطر است » در چهل سال قبل از امروز ، نه تنها ویرانی ، تخریب تمام زیربنا های اقتصادی ، انفجار ، قتل ، تجاوز به حیثیت و ناموس هموطن و هزار ها جنایت دیگر گردید بلکه روان جامعه را از بنیاد دگر گون ساخت . بیگانه پرستی را مروج گردانید ؛ ارزش های ملی و وطنی و احساسات وطن دوستی را خدشه دار ساخت ؛ احترام و عزت به حیثیت و ناموس دیگران را بی ارزش جلوه داد ؛ فحشا ، رشوه ستانی ، باجگیری را ترویج نمود ؛ فقر ، گرسنگی عمومی دامنگیر جامعه ومردم گردید ؛ بی بندوباری ، خود کامه گی و خود سری رواج یافت ؛ ترویج و تشدید تعصبات قومی ، زبانی ، مذهبی و ملی که وحدت ملی و یک پارچگی سیاسی کشور را زیر سوال برد مروج گردید ؛ مکتب و مدرسه تخریب و معلم و دانش اموز بی رحمانه کشته شد ؛ به علم و دانش به نظر حقارت نگریسته و تحصیل کرده و روشنفکر بی رحمانه به شهادت رسانیده شد ؛ زیر بنا های اقتصادی کشور تخریب و ماشین الات فابریکات ، کارخانه ها و موسسات تولیدی به نرخ اهن پاره در پاکستان به فروش رسانیده شد ؛ قوت های مسلح کشور متلاشی و سلاح ومهمات جنگی ان به پاکستان تسلیم داده شد ؛ ادارات دولتی چور وچپاول گردیده وسایل وتجهیزات ان به پاکستان برده شد و هزاران جنایت و بدعت دیگر که تاریخ نذیرش ندیده بود بالای مردم رنج دیده و بلا کشیده کشور تحمیل گردید.

این ها شاید بخش های کوچکی از جنایات انجام شده و تراژیدی ملی باشند که در چهار دهه اخیر در کشور که جنگ آغاز شده زیر نام « جهاد » به ارمغان اورده است .  

جنگ سرآغاز تمام بدبختی ها و سیاه روزی ها در کشور است .

تهاجم نظامی امریکا و ناتو به افغانستان و سرازیر شدن ملیارد ها دالر بنام کمک به مردم افغانستان نه تنها این درد ، رنج و الام مردم را مداوا نکرد بلکه قصدآ و عمدآ یک قشر چپاولگر ، دزد و رهزن و قاتل را بر سرنوشت مردم حاکم ساخت . جهاد گران دیروز که به باجگیری ، غصب و زور گیری دارایی ها و هست وبود مردم عادت داشتند با اختنام از فرصت پول های باد اورده را با تکنوکرات های امده از غرب دزدیدن وبرای خود و خانواده های خود زنده گی پر تجمل بر پا کردند .

با سقوط طالبان توسط امریکا و رویکار امدن گروه های که با هیچ نورم انسانی و اخلاقی پابند نبودند امید ها و ارزو های مردم بار دیگر به یآس و نا امیدی مبدل شد . 

اکنون حدود دودهه از تهاجم غرب به افغانستان و اشغال ان سپری میشود و جنگ استخوان سوز زیر نام « اسلام » شدت بیشتر یافته است . مهاجمین برای تامین اهداف طویل المدت خود و حضور دایمی در منطقه هر دو طرف جنگ ( دولت وطالبان ) را در اغوش کشیده تامین ، تمویل و تسلیح می نماید . 

نا گفته نباید گذاشت که روس ها در زمان اشغال افغانستان هم چنین کردند . ارتباط قوی با باند گروپ های جهاد گر جمعیت ( شورای نظار) برقرار ساخته ، تسلیحات نظامی و امکانات لوژیستکی فراوان در اختیار شان گذاشته و مورد حمایت مادی ومعنوی قرار دادند. تا اینکه با تامین همکاری میان همین باند گروپ ها و ستون پنجم داخل حاکمیت ، کودتای نظامی بر ضد حکومت و دولت حزب وطن براه انداخته و فاجعه ویرانی کامل شهر ها ومناطق تحت حاکمیت دولت را به شکل خیلی فجیع ان فراهم نمودند . 

به این ترتیب دیده می شود که  تاریخ تکرار میگردد .

بر می گردیم به مضمون « چه میتوان کرد ؟ » محترم محمد ولی . تا جایکه دیده می شود جنگ و اشغال عامل تمام بدبختی ها ، درد ها و رنج های مردم ما است . چگونه میتوان بالای فروکش کردن جنگ ، خاموش ساختن ویا تضعیف و تخفیف جنگ و ختم اشغال اثر گذاشت ؟ 

چشم امید ما به طرف هموطنان تحصیل کرده و روشن اندیشان جامعه افغانی ، افراد و اشخاص وطندوست ، احزاب و سازمانهای سیاسی و اجتماعی ، نیرو های ملی مذهبی و انهایکه از بدنه باند گروپ های جهاد گر ، بریده و مدافع منافع ملی کشور اند ، اقشار و طبقات مختلف جامعه که در زد وبند های سیاسی و تقسیم غنایم ؟ شریک نیستند میباشد . چشم امید ما به زنان و جوانان است که بخاطر پیروزی نیرو های ملی و ابادی کشور تلاش دارند ؛ چشم امید ما به طرف شاعران ، نویسنده گان ، قلم بدستان و متفکرین ملی است ؛ چشم امید به روشنفکران ، اعضای سابق حزب وطن که در منازعات داخلی دست شان به خون مردم الوده نشده و در چپاول دارایی های عامه ومردم سهیم نبوده اند ، میباشد ؛ چشم امید به طرف معلم و و محصل است که با فراگیری آموزه های جدید علمی و تخنیکی در پی خدمت به جامعه و مردم است ؛ چشم امید به کارگران ، دهقانان ، زحمتکشان ، تجار ملی و دارنده گان صنایع ملی است که بخاطر شگوفایی کشور عرق می ریزند و بالاخره چشم امید ما تمام هموطنان اند که از درد وطن دردمند اند و در فکر رهایی از غایله فعلی در کشور اند . بیائید « ایجاد جبهه واحد ضد جنگ » را از شعار به واقعیت بدل کنیم و بدور هدف و احد گردهم ایم و یک بخش از الام مردم خود را بکاهیم .

 

 

من از محترم محمد ولی که مبتکر این شعار اند و ثایر هموطنان تقاضا میکنم تا در این امر بزرگ ملی پیش گام شده با تدوین پروگرام ملی و وطنپرستانه در ابتدا از طریق فضای مجازی به کار اغاز کرده و بعدآ با مساعدت امکان و زمینه های لازم با تدویر نشست های رو در رو ، سهم خود را حداقل در تخفیف دردها و الام مردم افغانستان ادا نمایند .

 

۱۳ نوامبر ۲۰۱۹

 مضامین  تحلیل ها و مقالات محترم

فقیر محمد ودان

کمیته مشترک تفاهم اعضای حزب وطن

چپاول دارایی های مردم توسط زورمندان ، جنگ سالاران و مفسدین داخل حاکمیت

گرامیداشت از پانزدهمین سال شهادت داکتر نجیب الله

متن کامل توفقنامه تشکیل حکومت وحدت ملی در افغانستان

 متن کامل پیمان امنیتی کابل ــ واشنگتن

فهرست دارایی های زمامداران افغانستان تا سال ۲۰۱۵

مقالات  ، مضامین ، عکس ها و ویدیو کلیپ ها در مورد زنان افغانستان

Druckversion Druckversion | Sitemap Diese Seite weiterempfehlen Diese Seite weiterempfehlen
© Rahema نشر مجدد مضامین این صفحه با ذکر منبع مجاز است